با حلوا حلوا گفتن دهن شیرین نمیشود؛ دستیابی به اهداف و موفقیتها، مستلزم اقدام عملی و تلاش مستمر وخودسازی است، نه صرفاً بیان آرزوها و گفته ها…
شیرینی واقعی در تلاش و پشتکاره، نه فقط خیالپردازی. شیرینی واقعی یعنی تبدیل شدن حرف به عمل یعنی اجرایی شدن حرف هایمان واول (ساختن خودمان)
ضرورت آسیبشناسی در تمامی امور، امری اجتنابناپذیر است. با بررسی دقیق و شناسایی نقاط ضعف و قوت، میتوانیم گامهای موثری در جهت بهبود و ارتقاء کیفیت عملکرد خود برداریم. این رویکرد، نه تنها از بروز اشتباهات احتمالی جلوگیری میکند، بلکه فرصتهای جدیدی را برای نوآوری و پیشرفت فراهم میسازد
مثل یک پزشک، در هر کاری که انجام میدهیم، باید آسیبشناسی کنیم. یعنی اول ببینیم مشکل کجاست، بعد دنبال درمان بگردیم و بعد به مرحله ی اجرا برسیم…!
دکتر کیهانی: خدمت شما عرض کنم که من فکر میکنم جایی که الان هستیم و به اصطلاح این همایشی که برپا شده، دربارهی اینه که آشفتگیای که الان پیش اومده، چطور حل بشه. این آشفتگی حل نمیشه مگر اینکه اول خودمون درست بشیم و در کنارش دولت هم گوش بده. متأسفانه تو این چهلوخورده ای سال خیلی کم دیدم دولت حرف مردم رو گوش کنه و اجرا کنه. الان یه موردی هست: گفتن بخش خصوصی بیاد کار کنه، ما هم جلو اومدیم. ولی چهارده ساله دارن ما رو میدوانن. با اینکه تمام جاها و ارگانهایی که باهاشون کار داشتم، صحیح بودن کار من رو تأیید کردن؛ ولی متأسفانه تا حالا نتونستم مجوزمو بگیرم!
از نامهها و مدارکم میشه فهمید مشکل کجاست؟ وضع کجا خرابه؟ هزار بار هم گفتیم: «آسیبشناسی کنید ببینید مشکل از کجاست» تا آسیبشناسی نشه، کار درست نمیشه و مشکلتون حل نمیشه. مگر اینکه دولت به حرف ما گوش بده و بتونه کارهاشو پیش ببره، وگرنه امکان نداره.
مجری: دلیل مانعتراشیها چی بوده؟
دکتر کیهانی: گفتن باید فراخوان بشه، در حالی که مجلس شورای اسلامی، اصل ۹۰ و ادارات دیگه گفتن نیازی نیست. یکی از مانعتراشیها همین بوده، ولی متأسفانه درست نشده. باید آسیبشناسی کنن. من دیگه دنبال اون مجوز نیستم، فقط میخوام آسیب شناسی بشه. میخوام آسیبشناسی بشه تا دوباره مثل امروز دور هم ننشینیم و نگیم «چیکار کنیم تا درست بشه». تا آسیبشناسی نشه، امکان نداره درست بشه.